Afgelopen zondag was de opening van mijn expositie, samen met Erik Zwaga, in de kerk van Aerdt. Een mooie expositie, geweldige opening, met veel bezoekers, heerlijke muziek van FlØd, één beeld verkocht en een optie op een andere. En een mooi verhaal van de voorzitster van de Kunstkring 'Het Geldersch Eiland, Stoni Scheurer. Ik vind het zelf altijd moeilijk mijn werk te beschrijven. Zij slaagt daar, vanuit haar interpretatie, heel goed in. Over mijn werk zegt ze bijvoorbeeld: “Elegant en standvastig, dat is het altijd. En altijd in balans, hoe woest het beeld ook is. Want dat doet hij evenzeer: de woestheid weergeven, de grootsheid. Geen richting waarin je het beeld kunt duiden, je mag je eigen weg zoeken“. En ze weet zelfs de manier van werken van Erik (stillevens) en mij (houtsculpturen) te verbinden. Op een rake manier. Daarom hieronder een 'deel uit haar verhaal.

De expositie kan nog bekeken worden op 20 en 27 januari en op 3 februari.

 

“Beide kunstenaars staan op de creatieve kracht die in hen schuilt, en dat voel je als je hun werk op deze expositie bekijkt en op je laat inwerken. Je merkt bij hen allebei ook, dat er altijd interactie is tussen het ontwerp dat zij hebben, de regie die zij voeren en het gevoelsproces. Juist die verbinding maakt dat het verrassend, origineel werk is met een heel eigen sfeer die het oproept en uitstraalt.

Bart Ensing vindt hout. Dat kan in de natuur zijn, maar ook afgedankte meubels. Het is hout en het spreekt hem aan. Vervolgens haalt hij de onbruikbare stukken, de imperfections, eruit. Hij accentueert de tinten en tekening van het hout en maakt zijn eigen vormen erin: perfecte vormen, de perfection. Dat is dan ook de titel van diverse beelden: perfect imperfection. Met een enkel detail slechts geeft hij in een aantal beelden de richting aan: je ziet het meteen, het is een vrouw, een hand, een zittend figuur, of stappend het leven in.

Elegant en standvastig, dat is het altijd. En altijd in balans, hoe woest het beeld ook is. Want dat doet hij evenzeer: de woestheid weergeven, de grootsheid. Geen richting waarin je het beeld kunt duiden, je mag je eigen weg zoeken.

En altijd is er die elegantie, die prachtige wendingen, die evenwichtigheid en dat vrijheidsgevoel dat de beelden oproepen. Bij de slangenmens zie je ongelooflijk veel wendingen, toch is het een geheel, heel bijzonder. Dat is de kunstenaar aan het werk: hij verwijdert het onbruikbare en haalt dan naar voren de vernieuwde zeggingskracht van het hout. Met behulp van zijn ambachtelijk kunnen en dankzij zijn creativiteit. Hij vormt op zo’n manier dat wij het kunnen zien, begrijpen en beleven.

Prachtige beelden!”

Het stuk over Erik neem ik hier niet op, slechts de laatste woorden en de afsluiting van haar inleiding.

“Eriks stillevens zijn prachtig geschilderd, bovenal stralen ze een bijzondere sfeer uit, de sfeer van het leven zelf. Dat ervaar je, dat komt bij je aan. Hoe en waarom? Dat weet u alleen zelf. Erik roept het op, dat is zeker. En dat is heel bijzonder.

Tot slot wil ik nog zeggen dat ik ontzettend blij wordt van deze combinatie van het werk van Erik Zwaga en dat van Bart Ensing in deze expositie. Kracht en rust, gevoel en ambachtelijk kunnen, alles heeft nog meer zeggingskracht juist in de combinatie van deze twee kunstenaars met hun werk.

Een prachtig begin van een nieuw jaar!!”

Reageer op dit bericht