Eind juli maakte ik met een collega een (licht)installatie op het Kuna-festival, vier dagen een podium voor muziek en dans. Een heel geslaagde installatie waarin veel te zien en te horen was. Één van de optredende artiesten, Australische, noemde me een modern day Christo.

Een geweldig compliment, te groot, en ik zou me niet willen vergelijken met de man die met zijn vrouw gebouwen en gebieden inpakt. Ik doe ook iets heel anders, ik pak niets in, ik laat iets zien. Ik laat mensen op een andere manier naar bomen kijken. Maar creëer met mijn lichtinstallaties ook steeds meer een beleving. Diagonale lijnen en een spiraalvorm blijken een grote aanvulling te zijn op de verticale lijnen. Maar zeker ook de samenwerking met collega Lidwina Charpentier voegde veel toe. Naast en in mijn strakke lijnen haar ruwe ‘sculptuurdraden’ van o.a. vilt. Niet alleen de Australische muzikante Sophia Kingston was enthousiast.

Ik vind het heerlijk om zo verschillende kunstvormen samen te brengen. Dit  krijgt zeker een vervolg!

Zie de installatie op YouTube met pianomuziek van Ellen Verhagen.

Reageer op dit bericht